Ribarima su brodovi kao ljudi. Ono što čovjek proživi s brodom ne može do kraja nikome prepričati. Brod se s ribarom bori protiv nemirnog mora, moli Svetog Nikolu, mirno pluta u zalazak sunca, strpljivo čeka na vezu i prolazi kroz sve što naiđe. Postaje njegov stabilan oslonac, vjerni saputnik, prostor u kojem se žive dani na moru. U očima ribara vidi se ljubav prema brodu i moru koji ga hrane.
Kada ribara više nema, brod ostane zanemaren, zapušten i dođe mu kraj. Nagrize ga zub vremena i valja se oprostiti. U ovim krajevima prolaznost se na brodovima i čamcima vidi baš jasno. Tu i tamo leži neki koji se više ne može popraviti i nikada se neće vratiti u more. Sunce, so, vjetar i vrijeme stvaraju teksture i nijanse starosti. Brod čeka taj dan, svoju vatru.
Drveni brodovi se tradicionalno pale. To je dio rituala puštanja i opraštanja.
Nakon dugog propadanja na plaži Porat, ovom brodu, 94 KŽ, konačno je stigla vatra.
